The Bench (by accident)
De wereld is absurd, en het is tijd om te accepteren dat het verkennen van die absurditeit de enige manier is om die wereld eerlijk te ontmoeten.
Deze performance volgt een to-do lijst; een verzameling van richtingen, een manier om van A naar B te komen, terwijl we niet precies weten waar we naar toe gaan. In iets dat lijkt op een wachtkamer, zwemt een vis rond in zijn eigen vijver. Een klok verliest de tijd.
In de kern van het werk legt The Bench desoriëntatie bloot. De personages zweven in de paradox van het verlangen naar afzondering en tegelijkertijd het hunkeren naar verbinding; tussen terugtrekken en actie ondernemen; tussen het plots vastgrijpen van iets dat je vervolgens bijna onmiddellijk weer verliest.
In plaats van het bieden van een oplossing, is dit werk een gedicht over hoe je kunt blijven – met onzekerheid, met elkaar, en met wat we niet op kunnen lossen.
Met hun autobiografische performance installatie last portrait (2025) als leidraad, werken ashleyho+domeniknaue met dit project verder aan hun langdurige samenwerking.
Artistiek begeeft het werk zich op een kruising tussen choreografie, tekst, geluid, beeld en ontwerp. Deze opstapeling is door hen met opzet gekozen om het perspectief te laten zien van een generatie die probeert te bouwen aan een toekomst midden in een beangstigende “vooruitgang” of instorting. Zij willen een realiteit duiden waarin onze toekomst(en) nu meer dan ooit met elkaar verbonden zijn.
The Bench is waar we elkaar ontmoeten en waar we elkaar opnieuw tegen zullen komen. Het is een verkenning van humor en van redding door middel van verbeelding.
The Bench is going to be playful, and a little painful.
A feeling that came over one evening & disappeared. The horizon moving away.
Here, for you, for us, a lonely piece
A yearning piece
A piece for the romantic
A heartaching,
A moment of healing piece
A deep-longing-for-a-response-from-anyone-anywhere-out-there piece